Onverwacht goed...
Door Paul Rabbering, woensdag 3 juni om 9 35
...op Pinkpop: All American Rejects. De zanger vermaakte de eerste paar rijen met een bouwvakkers-decolleté. Boven die strakke witte broek was met grote regelmaat z'n bilspleet te zien. Maar de voornaamste reden van het gillende publiek waren de opruiende teksten van hem. Hij krijg de hele zaal mee, sommigen kreeg ie zelfs zo gek op hun trotse roze bezit omhoog te gooien. (Al die petjes zijn toch hetzelfde.)
Ik kende vooral, eigenlijk alleen, Gives you Hell. Dat gaf niet. Het repetoire is heel toegankelijk. De show heel vermakelijk!
White Lies zag ik voor de tweede keer. De eerste keer in de Melkweg was van beide kanten uit niet zo'n succes. De band had weinig zin in de show en ik was te laat binnen. Op Pinkpop ging het veel beter. Vanaf de eerste noot stond ik aan de zijkant mee te genieten van een band die in vorm was. Fairwell to the fairground speelden ze halverwege en dat was een welkome afwisseling in een set die zelfs mij wat te donker wordt. Maar ja.. Ik weet waarom je moet blijven tot het eind. Death , dat slotstuk, het is mijn hoogtepunt van dit jaar Pinkpop.
White Lies geen zin in de Melkweg? Was je wel in de goeie zaal?
Ik heb ze ook gezien in de Melkweg en ze hadden er juist wel zin en werden zelfs een beetje verlegen van het publiek. Zal wel aan jou gelegen hebben dan want ik vond er niks mis mee.
